Lesbijska księżniczka z kosmosu

"Lesbijska księżniczka z kosmosu" to świeża propozycja kina z pogranicza komedii romantycznej i science fiction, wyprodukowana w Australii, pod czujnym okiem reżyserki Emmy Hough Hobbs. Film koncentruje się na historii Sairy, introwertycznej księżniczki z odległej planety Clitopolis, której życie obraca się do góry nogami. Centralnym wydarzeniem fabuły jest nieoczekiwane porwanie dziewczyny Sairy, zjawiskowej łowczyni nagród Kiki, przez dziwną grupę o nazwie Białe Hetero Inceli z Kosmosu. Ci antagoniści, o których nazwa jest celowo absurdalna, wymagają od Sairy dostarczenia Royal Labrys – potężnej broni, będącej symbolem mocy lesbijk w tej międzygalaktycznej społeczności. Problem polega jednak na tym, że Saira, w swej introwertycznej nieporadności, zgubiła tę broń. Film doskonale balansuje między elementami komediowymi a bardziej ukrytymi filozoficznymi refleksjami o samoakceptacji i poszukiwaniu swojego miejsca we wszechświecie. Saira, opuszczając swoją komfortową strefę pałacową, musi nie tylko odnaleźć zgubioną broń, ale i pokonać swoje lęki związane z kontaktami międzyludzkimi. Spotkanie z ekscentryczną gej-popową uciekinierką o imieniu Willow dodaje historii koloru i dynamiki. Film stara się podejmować ważne tematy, takie jak równouprawnienie i emancypacja, robiąc to jednak w bezpretensjonalny i humorystyczny sposób. Choć fabuła mogłaby wydawać się nieco abstrakcyjna i pretensjonalna, dzięki barwnemu scenariuszowi oraz umiejętnie poprowadzonemu tempu narracji, widz nieodczuwa znużenia. Jednak nie wszystko w tej produkcji może zadowolić każdego widza. Stylizowane, czasami wręcz karykaturalne przedstawienie antagonistów oraz nieco przerysowane elementy fabuły mogą wydawać się zbytnio przerysowane, co z pewnością nie przypadnie do gustu wszystkim. Mimo to, "Lesbijska księżniczka z kosmosu" ma potencjał stać się ulubieńcem tych, którzy cenią sobie innowacyjne podejście do gatunku oraz mieszankę ekscentrycznego humoru z poważniejszymi tematami. Ocena 6/10 na tle innych produkcji może wskazywać, że film mimo wszystko znalazł swoje miejsce w sercach nieco bardziej wnikliwych odbiorców, którzy docenili próbę łączenia odmiennych gatunków oraz odważne poruszanie skomplikowanych tematów społecznych w formie, która nie boi się śmiać z absurdów własnego świata.